‘The Weeping Elephant’ op de Lammermarkt: kunstenaar Jantien Mook vertelt

De Lammermarkt als kunstzinnige dierentuin, dat is de gedachte achter het project Leiden Zoo, dat wordt ondersteund door het Lucas van Leydenfonds. Kunstenaar Jantien Mook maakte als eerder Ode aan het Varken en is nu terug op het plein met The Weeping Elephant, onderdeel van haar serie ‘Ode to the Wilderness.’ Wij spraken Jantien over hoe zij natuur brengt naar de (nu nog) grijze vlakte die de Lammermarkt heet.

‘Ik wandel nogal veel door het bos, daar krijg ik inspiratie. Daar haal ik mijn beelden vandaan. Ik laat me inspireren door de bomen en al het andere wat daar te vinden is, een oeverloze inspiratie vind ik er. Op een stuk met grote beukenstammen zag ik opeens olifanten rondlopen, zo is dit idee geboren. Het leek me gaaf om een olifant te maken van beukenbast, met poten van beukenbomen. Zo is het ontstaan en vervolgens ben ik me gaan verdiepen in hoe het met de olifant gaat. Niet zo goed dus.’

Het is een gigantisch werk, is het lastig om dat naar de openbare ruimte te brengen zonder overlast en zonder beschadiging?

‘Het was eerst de bedoeling dat hij zou trompetteren om de paar uur, maar van dat idee ben ik toch maar afgeweken. Leek me wel mooi, een audio installatie in zijn slurf en dat mensen zich dan steeds rot schrikken. Waar ik ook van ben afgeweken is het idee om hem helemaal van beukenbast te maken, maar dat zou toch te ingewikkeld worden. Ik heb nu met staal gewerkt en daarin patronen die ik graag illustreer verwerkt. Dat werkte heel goed, het is gaaf zo. Inclusief podium is hij vijfenhalve meter hoog en zes meter lang. Samen met mijn vriend heb ik er drie maanden aan gewerkt. Het is ook wel een beetje onze liefdesolifant.’

Is het lastig om juist op zo’n grote grijze vlakte de natuur te portretteren?

Ik ga nu al twintig jaar door het bos, altijd naar een bepaalde plek die me inspiratie blijft geven. Ik blijf het wonderlijk vinden hoeveel leven daar is. Alles leeft, als je goed kijkt. Dat geeft me energie en verwarmt me. Om dat te vertalen heb een bepaalde vorm nodig, of je die nou in tekeningen, beelden of wat dan ook verwerkt. Inmiddels begin ik inderdaad een soort dierenhoeder te worden. Met mijn werk breng ik mensen in contact met dieren die ze niet dagelijks zien.

Wat hoop je dat mensen eruit halen als ze de olifant zien staan?

‘De olifant komt de mensen in de stad opzoeken, hij laat zichzelf zien. In eerste instantie wil ik hem positiviteit laten uitstralen, een positieve benadering waarmee ik mijn verwondering voor zo’n dier in het werk probeer te verbeelden. Nu moet blijken of er ook interactie komt, of mensen er stil bij gaan staan. Ik kan nu wel allemaal filosofische gedachten achter het project gaan benoemen, maar het is eigenlijk heel kort en simpel: een ode aan de wildernis waarbij ik hoop dat mensen even stilstaan en beseffen wat er nu wereldwijd gebeurt met dieren, natuur en wildernis.

Wat mensen er uiteindelijk uit halen, dat weet ik natuurlijk niet. Laatst kreeg ik een mail van iemand die de olifant in het Amsterdamse Westerpark twee jaar geleden had zien staan en daar troost in vond in een moeilijke tijd. Heel bijzonder dat ze dat twee jaar later nog bij zich draagt en met me wil delen. Dat betekent veel voor me.’

The Weeping Elephant is vanaf 11 oktober te zien op de Lammermarkt.